De kleine Didier verhuisde met zijn ouders naar het platteland
en kocht een ezel bij een boer voor 100 euro.
De boer kwam de volgende dag maar er was slecht nieuws….
“Sorry jongen, de ezel is dood, hij is deze nacht gestorven.”
“Niks aan te doen, geef me mijn geld dan maar terug” zei Didier.
“Dat kan ik jammer genoeg niet doen, ik heb alles uitgegeven aan medicatie voor die ezel!”
“OK, breng mij toch maar de ezel” zei Didier.
“Wat ga je er nog mee doen?” wilde het boertje weten
“Ik organiseer een tombola, met de ezel als hoofdprijs.”
“Maar je kan toch niet iemand een dode ezel laten winnen!” zei het boertje
“Zeker dat ik dat kan, ik zeg niemand dat die ezel dood is” antwoorde Didier.
De boer vindt dat hij niet kan weigeren en brengt de dode ezel naar de kleine Didier.
Een maand later gaat de boer de kleine Didier opzoeken.
“Wat is er nog gebeurd met die dode ezel?” vroeg hij
“Wel” zei Didier, “die lotenverkoop is toch doorgegaan, ik heb 500 lotjes verkocht aan 2 euro ’t stuk, zo was er 898 euro winst voor mij!”
“En heeft niemand gereclameerd wilde het boertje weten?”
“Natuurlijk is de winnaar komen zeveren, maar ik heb die zijn 2 euro terugbetaald.”
Van verbazing viel het boertje zijn mond open!
Moraal van het verhaal:
Didier is nu volwassen en werd Minister van Financiën in Belgié.
