Wegens eerst nog een paar andere dingen te doen ben ik vandaag pas laat richting Antwerpen vertrokken geraakt voor het 0110 concert daar op de Vlaamse en Waalse kaai. Toepasselijke locatie volgens mij, aangezien er ook wel veel onverdraagzaamheid van vlamingen naar walen toe is ook.
Ik ben er in de loop van de dag wel gelukt om veel mee te pikken op Stubru en op de gezamenlijke uitzending van Jim en TMF. Luc De Vos heeft in Gent duidelijk laten zien dat er absoluut nog steeds “Hé lekker beest!” mag geroepen worden in de richting van Isabelle A.
Ennieweej, ik was dus maar richting Antwerpen vertrokken toen Clouseau daar reeds begon. In de rit naar daar heb ik op Stubru veel andere dingen gehoord, maar slechts 1 nummer van de broertjes Wauters. Was Stubru hier soms een beetje onverdraagzaam?
Toen ik eindelijk (als ongeveer enige droge mens) op het concertterrein aankwam, zat het optreden van Clouseau er reeds op. Ergens wel spijtig, er zijn mensen die me zeggen dat ik hen eens live aan het werk zou moeten zien en dat ik hen dan wel zou leren apprecieren (for the record: Begin jaren 90 was ik ook een fan. Nu niet echt meer). Ik had hen graag de kans gegeven me te overtuigen. Een gemiste kans dus.
Gelukkig was ik nog ruimschoots op tijd voor dEUS. “Genoeg geluld, ik heb zin om te zingen” riep Tom Barman het publiek toe. En het was een knap concert. Lekker strak. Een paar rustigere nummers, maar over het algemeen gaven ze er een spreekwoordelijke lap op. Met de hulp van Tim Vanhaemel, Stef Kamil Carlens, Koen Wauters en Ludo Mariman was het zeker dik in orde.
“Er zijn mensen die dit een slecht idee vonden! Vinden jullie dit een slecht idee?” kregen we ook nog van de opper-dEUS te horen. We zullen het volgende week zien veronderstel ik of het een goed of slecht idee was…
Van heel de avond hier heb ik ni zo veel gezien, aangezien ik te laat was voor de oppergentenaar (in mijn, en zijn eigen ogen toch): Luc De Vos.
Sioen daar vlak achter was echter meer als te pruimen. Die mens kon iedereen doen vergeten da ze eigenlijk zeiknat waren (ik gelukkig ni, want zoals gezegd: ik was te laat…)
In het kader van de verdraagzaamheid hebben we derna het concert van Will Tura meegepikt. Zoals gezegd op de reclamekes van den Humo: ‘t een liedje is al wa beter te verdragen alst ander… Kmoet zeggen zoals het is: Hij was ni slecht. Kzou op een andere gelegenheid nooit naar een concert van de Will gaan kijken, ma voor deze ene keer was het best te verdragen!
Grappemaker van dienst, Kamagurka, is daarna een paar oude moppen uit de kast beginnen halen (“Miserie! Er staat water in de kelder!” “Veel?” “2 bakken spa en een fles vitel!”) In het kader van de verdraagzaamheid hebben we maar gelachen… Wonder boven wonder bleek da aanstekelijk te zijn en voor we het wisten vonden we hem echt grappig!
Arid was voor mij de afsluiter. Kmoet eerlijk gezegd toegeven dak ni te veel nummers van die jongens echt ken bij naam, ma heb ze altijd al leuk gevonden om es op ne regenachtige zondagavond naar te staan kijken.
Zoals ik al zei: Voor mij was Arid de afsluiter. Voor de mensen die langer gebleven zijn was Helmut Lotti de afsluiter. Ma ik vond da ik met Will Tura al verdraagzaam genoeg was geweest, dus voor den Helmut heb ik gepast…
Een goed idee of ni?
Anders had ik wss ‘s avonds weer gelijk ne goudvis voor mijn PC of TV gezeten, nu heb ik gezellig naar ewa concerten staan kijken en ben derna nog met kameraden een pint gaan drinken. Lekker sociaal bezig geweest en da is toch het begin van verdraagzaamheid, ni?
Aha…dan rest nu enkel nog een verslag van de reporter ter plaatse in Brussel, voor de unieke duetten van Bruxelles ma belle/Schoon Brussel.
Presentatie was in handen van Annabel Van Nieuwenhuyse en Sam Touzani, en van die laatste meneer ben ik een geweldig grote fan! Vergeet Wouter Deprez en consoorten, en ga naar Sam Touzani!
De unieke duetten mogen dus letterlijk genomen worden: Think of One ft. Laura Lynn = dik ok!
Veel Waalse groepjes ook waarvoor mijn Waalse vriendjes (jaja, verdraagzaamheid…ik heb Waalse vriendjes) enthousiast supporterden, maar die mij enkel een verdwaasd “c’est qui ça?” ontlokten. Voorbeelden: Lio, Ete 67,…
Supermoment: Chef, un p’tit verre, on a soif van Lange Jojo
Lachmoment: mix van 2 Man sound
Jumpmoment: No more heroes van Jan Decorte
Kippenvelmoment: Inchallah van Adamo en nog iemand wiens naam ik vergeten ben
Het-ik-hou-van-dit-concert-moment: Putain putain van Arno, samen met alle artiesten (Geike van Hooverphonic, Axelle Red, Daan, Roland, Fabrizio Cazol,…..
Ook een superlocatie trouwens: tussen het Paleis en de Wetstraat!
Kortom: genomineerd voor coolste concert van het jaar