Volledig in het kader van de fijne aktie “Het mag ook wel eens wat anders zijn dan altijd die vuile electro shit” speelde gisteravond Sparklehorse nog eens in de Brusselse AB. Ze waren niet alleen gekomen, we kregen 2 groepen als voorprogramma : Kria Brekken (zangeres van Mùm) en Sol Seppy.
Een van mijn collega’s zou de 3 groepen in kwestie beschrijven als “Mensen die tegen hun goesting op een podium staan”. Een andere collega zou hen “Gunnar-groepekes” noemen. De eerste heeft ongelijk. De tweede iets meer gelijk. Het waren inderdaad wel groepen/artiesten die me wel konden bekoren. Ikzelf gebruik echter liever de term Duyster-groepen.
Opener was dus een solo optreden van Kria Brekken, de bevallige zangeres van Mùm. Een klein meisje aan een grote piano. Het was een raar optreden, dat geef ik toe. Het was voor het prubliek niet altijd geheel duidelijk wanneer een nummer gedaan was. De bindteksten in schattig, gebrekking Engels, hielpen daar wel lichtjes bij.
Ze speelde enkel piano, waarboven ze met een hese ijslandse stem een en ander onverstaanbaars zong. Maar goed. Damn.
Toen het optreden er eigenlijk op zat had ze nog niet veel zin om te vertrekken, waarna ze er nog eentje speelde. Toen ze haar daarna klaarblijkelijk teken gaven dat het toch tijd was om te vertrekken, kregen we nog een “I’ve got to go now” te horen op het einde van het nummer.
Ik kende haar nog niet, ik ken Mùm alleen maar van naam., maar beiden zijn volgens mij zeker de moeite waard om te ontdekken.
Hierna kregen we Sol Seppy. Hier had ik totaal nog nooit van gehoord. Wel, ik heb er een ontdekking bij gedaan. Zweverige, duistere popmuziek was wat we te horen kregen. In het begin hadden ze enkele problemen (“It’s one of those nights”), maar na ekele nummers vond ik hen echt wel goed. Op sommige momenten heel rustig, op sommige momenten Mogwai met zang.
En ze hadden een contrabas mee. Waar krijg je dat nog te horen tegenwoordig? En de man die erop speelde kon een behoorlijk sterke imitatie van een wassen beeld neerzetten op momenten dat hij niet nodig was.
En de mensen achter mij hadden ook wel gelijk: Die gitarist leek inderdaad wel op Fred Durst van Limp Bizkit.
En dan was er Sparklehorse. Enkele jaren terug heb ik hen in dezelfde AB aan het werk gezien, maar toen was het een ‘intiem concert’, toen was er enkel Mark Linkous met nog een gitarist. Het concert was ook veel te snel gedaan toen. De man had naar het schijnt ook wel wat problemen toen.
Nu, enkele jaren later, heeft er zich een nieuwe band rond de Sparklehorse-frontman gevormd. En ze doen dat niet slecht. Ik heb nog niks gehoord van de nieuwe plaat “Dreamt for Light Years in the Belly of a Mountain” (5 jaar na de vorige “It’s a Wonderful Life”), maar de meeste nummer die ze gespeeld hebben kende ik wel. Een knappe best-of set dus. Openen deden ze met ‘Spirit Ditch’, erna kwam de ene klassieker na de andere. Ze hebben het vooral bij het rustigere werk gehouden, op enkele ouwere hardere nummers na. Al had ‘Rainmaker’ er ook zeker tussen mogen zitten.
Kippevelmoment : Het duet van Mark Linkous met Sophie Michalitsianos (van Sol Seppy), die samen ‘Gasoline Horseys’ brachten. En ook wel dat ze 2 keer kwamen bissen.
De mensen van Wannabes waren aanwezig. U ook? Indien niet, dan hebt u een magistrale avond gemist. Pure Beauty.
Sol Seppy – Slo Fuzz
[video]http://www.youtube.com/watch?v=IIUQdhBsw64[/video]
Sparklehorse – Apple Bed
[video]http://www.youtube.com/watch?v=EmHAp96Mzlc[/video]
Sparklehorse – Someday I Will Treat You Good (ouder, harder, maar ook dit is Sparklehorse)
[video]http://www.youtube.com/watch?v=rmxObZgJgks[/video]
1 Comments.