The Gryphin Experience

Ok, ik weet het, ik ben al meer dan een week terug van onze snowboardtrip in Oostenrijk.
Ik weet ook dat ik in tussentijd nog geen verslag hiervan gepost heb. En dat een week op tinternet een eeuwigheid is. Tis precies of heel die reis naar Oostenrijk is al van vorig jaar geleden en zo…

Kort samengevat, voor mij persoonlijk was het niet slecht. Ik vind dat ik er wel op vooruit gegaan ben. Ik ga hier niet beweren dat ik perfect meekon met de rest van de groep, maar als ik vergelijk met hoe ik in het begin van de week de pistes afdaalde, tegenover op het einde van de week, dan is dat zeker niet slecht te noemen. Al ben ik de laatste dag wel eens op mijn achterhoofd gevallen (neen, ik ben niet blijven botsen).

In het begin van de week lag er op alle pistes zeker voldoende sneeuw. Meer naar het einde toe waren er hier en daar toch al bruine plekken. Af en toe ging je dan al eens over enkele grassprietjes. Natuurlijke sneeuw is er niet gevallen tijdens onze week. Gelukkig werd er wel bijgespoten. Op het einde van onze week waren er pistes waar ze dat ongeveer continu aan het doen waren.

Voor de rest van de groep was het niet geheel positief te noemen. Het was geweldig druk op sommige momenten. Hierdoor, en door de onvoorzichtigheid van enkele skieërs (met een groepje stilstaan net achter een heuvel), zijn er 2 van onze groep erin gelukt om 2 skiesters in de kliniek te krijgen (op 2 verschillende momenten, maar wel ongeveer dezelfde plek). Een andere had bijna een hersenschudding (al was er twijfel of zoiets wel mogelijk was). Van onze beginners, zijn er 2 halverwege de week terug overgeschakeled naar skieën en de derde is eens geweldig onderuit gehaald door een skieër. En ongeveer iedereen heeft wel een slechte dag gehad waarop niks ging. En oh ja, de grootste losbol van de groep bleek last te krijgen van, warning dirty word coming up, verantwoordelijkheidsgevoel!

Het hotel. Het hotel was in sommige aspecten nogal apart. Wanneer je een bordje ‘niet storen’ ophing, bleken ze toch te proberen de kamer te komen kuisen. De badkamer bleek wel heel klein te zijn, en handdoeken werden niet altijd vervangen wanneer je ze op de grond gooide.
De Maitre D’Hotel bleek ook aparte hobbies te hebben, waaronder kerstbomen in de fik steken, DJ spelen, en drugs dealen aan zijn gasten (snuiftabak, waterpijp en dergelijke).

Eind goed, al goed, van onze groep heeft er niemand iets gebroken, en ook de terugreis bleek redelijk vlot te verlopen. Geen uren in een of andere file vast gezeten of zo.

Ik ben er volledig klaar voor (als ik in tussentijd tenminste uitgeslapen geraak) om in februari nog eens te gaan. Dan zit ik in Les Karellis in Frankrijk. Kan ik ineens mijn frans eens oefenen. Merken we meteen of al die weken franse les iets opgebracht hebben…