Dit kreeg ik in een kleine emailconversatie deze week naar mijn hoofd geslingerd. (Klopt dit wel helemaal? Kan je per email wel iets naar iemands hoofd slingeren?)
Inderdaad. Daar zijn verschillende redenen voor.
Voor ik daar aan toe kom mischien effe verduidelijking voor al wie het nog niet doorhad en wie het iets interesseert (hoogstwaarschijnlijk een héél kleine doelgroep):
Sinds iets meer dan een maand (20/12 om precies te zijn), heb ik een relatie met Katrien.
Net als mij is ze monitrice bij J&G Kazou, en daar zijn we elkaar dan ook tegen het lijf gelopen.
Ze is soms een (nvk(*): heel klein) beetje nieuwsgierig (dit kan dus vervelend zijn wanneer je een verjaardagscadeautje wil kopen), soms een zot geval, soms een beetje moe, en altijd geweldig.
Voor de rest ga ik niet te veel uitweiden, en volstaat het van jullie te zeggen dat we samen heel gelukkig zijn 
Enfin, de redenen dus:
- Tis mijn blog, dus ik zet er op wat ik wil.
- Moet je alles onmiddellijk op tinternet gooien? Sommige dingen kan je (imho) best eerst even laten ‘evolueren’.
- Aan de ene kant mag uiteraard heel de wereld het weten van ons, aan de andere kant wil ik hier nu ook niet hopeloos sentimenteel zitten doen. (Wat ik dus nu ongetwijfeld toch aan het doen ben, but who cares?)
- Tis mijn blog, dus ik zet er op wat ik wil. Wanneer ik dat wil. Bij deze dus.
Trouwens, bij je schoonfamillie op bezoek gaan op zondagmiddag en na het eten naar het tennis zitten kijken, terwijl iedereen rondom (of tegen jou) in slaap aan het vallen is, terwijl je zelf allesbehalve een tennisfan bent, is op zijn minst gezegd een ‘bevreemdende’ ervaring.
En neen, ik heb het niet gewaagd om het op iets anders te zetten.
(*) nvk: nota van Katrien
