Ok, ik zit in een zeer wispelturige sector.

Ok, klant is koning.

Is het echter zoveel gevraagd dat die koning soms eens nadenkt wat hij precies wil?

Wanneer ik de beschrijving krijg van wat de klant wil, probeer ik me toch min of meer af te vragen of alles wel klopt.
Of alle mogelijke gevallen voorzien zijn.
Of de klant zelf wel alles goed heeft doorgedacht.
Of er geen addertjes onder het gras zitten.
Of de beschrijving klopt met hetgeen hij eigenlijk nodig heeft.

En wanneer er 2 mogelijkheden zijn, en ik laat 10 keer navragen of het mogelijkheid A of mogelijkheid B is die bedoeld wordt. Met in het achterhoofd dat beide werkwijzes een heel andere impact hebben. Dat het onderscheid tussen A en B toch wel significant is. Maar dat op die moment beide mogelijkheden nog mogelijk zijn (daarom zijn het ook uberhaupt “mogelijkheden”).

Dan verwacht je toch dat het antwoord redelijk onderbouwd is. Dat erover nagedacht is. Dat de gekozen mogelijkheid toch min of meer de juiste is?

En dan komt, nog voor het in productie draait, nog voor het deftig getest is, de vraag om toch de andere mogelijkheid te implementeren.
Inderdaad, dan ben ik lichtjes gefrustreerd.

Waarom doe je dan nog moeite om het met hen af te checken?
Waarom doe je dan nog moeite om je in hun leefwereld te verplaatsen? Om hun noden te onderzoeken?

En het feit of dat een wijziging is waarvoor de klant wil betalen of niet, dat doet er nu eens totaal niet toe.
Het gaat om de jobeer. Het feit dat je je best gedaan hebt om het van de eerste keer juist te doen. Zoals zij het willen.
Het gaat om het feit dat je, doordat zij er niet grondig over nagedacht hebben, je nutteloos werk hebt zitten uitvoeren.

Och ja, een van mijn projectleiders heeft het ooit wel toepasselijk omschreven:

Soms zijn wij niet beter dan een hoer. Wanneer de klant met geld zwaait, doen we steeds hetzelfde : Bukken, zwijgen en slikken.