Ok, ik zit in een zeer wispelturige sector.
Ok, klant is koning.
Is het echter zoveel gevraagd dat die koning soms eens nadenkt wat hij precies wil?
Wanneer ik de beschrijving krijg van wat de klant wil, probeer ik me toch min of meer af te vragen of alles wel klopt.
Of alle mogelijke gevallen voorzien zijn.
Of de klant zelf wel alles goed heeft doorgedacht.
Of er geen addertjes onder het gras zitten.
Of de beschrijving klopt met hetgeen hij eigenlijk nodig heeft.
En wanneer er 2 mogelijkheden zijn, en ik laat 10 keer navragen of het mogelijkheid A of mogelijkheid B is die bedoeld wordt. Met in het achterhoofd dat beide werkwijzes een heel andere impact hebben. Dat het onderscheid tussen A en B toch wel significant is. Maar dat op die moment beide mogelijkheden nog mogelijk zijn (daarom zijn het ook uberhaupt “mogelijkheden”).
Dan verwacht je toch dat het antwoord redelijk onderbouwd is. Dat erover nagedacht is. Dat de gekozen mogelijkheid toch min of meer de juiste is?
En dan komt, nog voor het in productie draait, nog voor het deftig getest is, de vraag om toch de andere mogelijkheid te implementeren.
Inderdaad, dan ben ik lichtjes gefrustreerd.
Waarom doe je dan nog moeite om het met hen af te checken?
Waarom doe je dan nog moeite om je in hun leefwereld te verplaatsen? Om hun noden te onderzoeken?
En het feit of dat een wijziging is waarvoor de klant wil betalen of niet, dat doet er nu eens totaal niet toe.
Het gaat om de jobeer. Het feit dat je je best gedaan hebt om het van de eerste keer juist te doen. Zoals zij het willen.
Het gaat om het feit dat je, doordat zij er niet grondig over nagedacht hebben, je nutteloos werk hebt zitten uitvoeren.
Och ja, een van mijn projectleiders heeft het ooit wel toepasselijk omschreven:
Soms zijn wij niet beter dan een hoer. Wanneer de klant met geld zwaait, doen we steeds hetzelfde : Bukken, zwijgen en slikken.
Zolang ze ervoor betalen, is de klant koning?
Dat doet toch geen afbreuk aan het (goede) werk dat jij doet?
“Always look on the bright side of life”
Zoals ik hierboven al zei, het feit of ze betalen of niet doet er niet toe.
Net die kortzichtigheid is hetgeen ik probeer aan te tonen. Het feit dat er (hopelijk) nog iets meer is dan betalen. Dat er ook nog zoiets is als fierheid op je werk. Zoiets als “ik heb hier iets knaps afgeleverd”. En dat wordt dan vrolijk doorgespoeld.
Het gaat om het werk dat je er instopt om alles onmiddelijk goed te krijgen. En dat dat dan parels voor de zwijnen blijkt te zijn.
Het feit dat dat ze nu mogelijkheid B willen waar ze enkele maanden terug mogelijkheid A gekozen hebben (terwijl je hen beide mogelijkheden voorgeschoteld hebt), zoiets is van “we hebben enkele maanden terug feitelijk totaal niet naar u geluisterd”.
Waarom doe je dan nog moeite vraag ik me af?
En neen, dit is geen eenmalig voorval, het stak me gewoon effe serieus tegen.
Och ja, waarschijnlijk ben ik gewoon een grote naieveling. Waarschijnlijk de enige nog die hoopt enige jobvoldoening te krijgen.
Het ‘ik heb iets knaps geleverd’ en de ‘jobvoldoenin’ zou eerder uit jezelf moeten komen, en niet afhankelijk mogen zijn van de willekeur van een ander, in bijzonder ‘de klant’. Is die “ze” en “we” waar je over spreekt trouwens dezelfde…?
Brighten up, naïeveling!
Tuurlijk komt dat uit mezelf.
Maar als je daardoor je hele werk kan weggooien en iets nieuws doen dan is dat gewoon niet leuk. Zeker als je het toen al zag aankomen en er dan blijkbaar gewoon niet naar je geluisterd is.
De “we” en de “ze” ging inderdeed over dezelfden ja, gaat het over iemand die jij ook kent misschien?
och, trek het u niet aan…
‘t is nog altijd beter dan ‘waar moeit gij u feitelijk mee?’ te zeggen tegen iemand die ge niet kent en die commentaar op uw werk zit te geven, maar die achteraf art director (en dus grote baas) blijkt te zijn..
(uiteraard spreek ik hier over een puur hypothetisch geval
)
huh?
Trek het je niet aan Gunnar. Soms zijn er van die momenten.
En wees gerust, zelfs een hoer doet niet alles voor het geld. (werd mij verteld hé)
da’s nu een van de redenen waarom ik daar niet langer wilde blijven. Inderdaad frustrerend dat gij uw best doet en het uitleindelijk toch voor niets is. Ge kunt uzelf dan toch niets beklagen en gij hebt uw job wél naar behoren gedaan. Maar kom, we gaan niet te zwartgallig zijn, geef toe dat er ook leuke kanten zijn aan de job. Klant is koning, en die moet zijn goesting krijgen.