Gisteren samen met Katrien naar Dranouter geweest.  1u30 rijden om in het diepe west-vlaanderen naar Tori Amos te gaan kijken.

Er viel me een frappant verschil op tussen Dranouter en Werchter.

Wanneer je Werchter wil binnenkomen, dan moet je 6 mensen passeren om van je ticket een bandje rond je pols te maken.

1. Je geeft je ticket af aan de eerste.  Deze scant dit ticket en geeft het af aan nr. 2
2. Die scheurt een strookje van je ticket en geeft je de rest terug.
3. Je krijgt van nr. 3 een bandje rond je pols geschoven.
Nr. 4 en 5 werken samen: 4 houdt je bandje vast, terwijl nr 5 de tang dichtnijpt die het ijzertje dichtplooit rond je bandje.
6.  Die controleert of het bandje wel goed vast zit.

Wanneer je later nogmaals op de wei wilt geraken, dan controleren nr. 1 en nr. 6 nogmaals of je bandje wel goed vastzit.

Zeg ervan wat je wilt, het is wel een goed geoliede machine. Dit alles verloopt zo vlot dat je amper in de gaten hebt dat je 6 mensen gepasseerd bent.

Nu, gisteren op Dranouter ging het er heel anders aan toe.

Ik geef 2 tickets af aan een loket en krijg van de juffrouw in kwestie 2 bandjes.
We doen die zelf (schock!) aan onze pols, en schuiven zelf (horror!) het ijzertje hogerop.
Dan staat er 1 man die met een vergelijkbare tang als op werchter het ijzertje dichtplooit.
Verderop wandel ik het festivalterrein op zonder dat er iemand aan mijn bandje voelt.  (Katrien het hare is wel gecontroleerd)

Andere mentaliteit in het verre west-vlaanderen?  Of gewoon een ander publiek?