Gisteravond samen met de jongens van de Malinwa een spelletje gespeeld: Vanuit Mechelen naar Brussel en terug geraken zonder mekaar noemenswaardig lastig te vallen.
Zij waren met 20.000, ik was alleen.  Zij hadden ergens een of ander voetbalwedstrijdje te doen, ik ging naar de AB, alwaar Sophia ten dans speelde.

Voordat Sophia aan de beurt was was er echter een voorprogramma: William Fitzsimmons.  Ik had nog nooit van de man gehoord, maar gaf hem uiteraard wel een kans.  Hij zag er uit als een of andere houthakker (had zelfs het verplichte geruitte hemd hiervoor) uit een diep canadees bos.  En om eerlijk te zijn, zo klonk hij ook wel wat.  Diepe, donkere teksten, waar je nou niet meteen vrolijk van wordt.  En dat was ook het opzet van de man: “I have one goal here tonight.  I want everyone here to leave in a sadder mood than they came.  Let’s see how that works out, shall we?”  Talking about a man on a mission.

Ik vond het een geweldig voorprogramma als voorprogramma van een band als Sophia.  Hij pas volledig in het rijtje van donkere, niet altijd even vrolijke muziek (zoals Grandaddy, Sophia, Eels (William Fitzsimmons lijkt trouwens wel heel hard op E viel me op), Sparklehorse,…) die ik wel dik ok vind.  Ik vond het zo ok, dat ik onmiddellijk 2 CD’s van de man ben gaan kopen aan de promostand.  Ondertussen blijkt dat hij een 3de uit heeft die er gisteren niet te koop was.

Sophia, de band van Robin Proper Sheppard (vroeger van The God Machine, nu vraag ik me af, kent iemand eigenlijk uberhaupt die band? Ik heb er alleen maar van gehoord doordat dit de vroegere band van de zanger van Sophia is, maar that’s it eigenlijk wel), begon, net als in Amsterdam met The Sea.  En, net als in Amsterdam, maakte Robin een toespeling op het feit dat er minder volk was dan dat zijn tourmanager wou.  Hij wou gewoon dat iedereen a good time had.  ‘A good  time’ bij een optreden van een band als Sophia is uiteraard relatief.  Ouder werk wisselde af met nieuwer werk vanop There Are No Goodbyes (die ik ook gisteren gekocht heb, ik moet er nog wat aan wennen, maar de live cd The Valentine’s Day Session die in de Special Edition erbij zit is echt magistraal goed).  Of het nu oud of nieuw werk is, de nummers van Sophia blijven even knap en melancholisch.

Er stond 10 man op het podium.  Waaronder 4 strijkers, die de nummers zeker extra opluisterden.  Waaronder ook Astrid Williamson, de muze van Robin blijkbaar.  Nu, alle respect voor de man zijn muziek, alle respect ook voor het feit dat hij haar graag ziet, en niet zou willen dat haar iets overkomt, maar in bijna elke bindtekst kwam hier iets over terug.  Ok, zeg daar 1 of 2 keer iets over, maar toch niet every fucking time…

Waarom is Sophia zo geweldig?  Het is net als Mogwai een band die kan ontroeren met hele stille rustige nummers, maar ook met hele stevige.  Of nummers die rustig beginnen, en dan plots als een wall of sound over het publiek razen.  Sophia heeft iets minder van deze laatste 2 categorieën, maar degene die ze dan hebben, en die ze ook gisteren gespeeld hebben, Desert Song No 2 en The River, zijn dan ook geweldig.
Damn, I just love those kind of bands…

Na een alweer magistraal I Left You zat het optreden er op.  Ja, dat had je gedacht.  Uiteraard kwam er nog een bisronde.  Waarbij Robin zegt “We where having a little argument what we were going to play next”, waarop de halve zaal titels begint te roepen, waarop Robin dan weer reageert “wow, you got me wrong there, me and the band where having a discussion, backstage, not me and a thousand people…”
Uitendelijk zijn er 2 bisrondes geweest, en heeft het concert een half uur te lang geduurd.  Mij hoort u alvast niet klagen.

En hoe is het afgelopen met het spelletje tussen mij en de Malinwa: 2-0 voor mij (tiens, waar heb ik die uitslag nog gehoord).  Ik had geen zin om op de trein tussen zatte supporters te zitten, dus ben met de wagen gereden, en had ook geen zin om in de file te staan op de E19 en de ring.  Ben dus 2 maal probleemloos langs de A12 gereden.  En aangezien ze niet gewonnen hadden, en het dus wss maar een mager feestje was, had ik ook geen problemen om parkeerplek te vinden bij het terugkomen.

Foto’s zijn ongetwijfeld binnen enkele dagen/uren te vinden bij Wannabes.

William Fitzsimmons – When You Were Young (Live)

[video]http://www.youtube.com/watch?v=-3qo3F41jBU[/video]

Sophia – I Left You (Live)

[video]http://www.youtube.com/watch?v=HWeqGKYv978[/video]

Sophia – Oh My Love

[video]http://www.youtube.com/watch?v=-_KxDZGELfE[/video]