Die morgen op het werk: De zweedse pornoacteur is terug!
Das pas lang geleden dat we die nog eens gezien hadden.
All hail to Swedish Porn Guy!
Ook Schilferman was er nog eens.
Makes me wonder though, zouden ‘de anderen’ zo over ons ook bijnamen hebben? En wat zou die van mij zijn? En zou ik daar blij mee zijn als ik die zou weten?
Ongetwijfeld levert dit me massa’s google-hits op.
So not what they were looking for, I guess…
Stel, je komt, als volbloed hetero, via gemeenschappelijke vrienden iemand tegen die er een andere sexuele voorkeur op na houdt.
Die persoon blijkt hetzelfde jasje aan te hebben als jezelf.
Voor mij is dat reden om te denken “Yes! Goed bezig. Das teken dat mijn vestje toch wel behoorlijk ok en smaakvol en zo is”.
Tenslotte, in de wandelgangen hoor je toch altijd dat niet-hetero-mannen(*) steeds smaakvol gekleed gaan.
Maar nu vroeg ik me af, is dat dan voor hem een heel andere redenering? Zo eerder iets zoals “Oh nee! Die draagt hetzelfde vestje als mij. Nen hetero! Das teken dat mijn vestje dringend aan vervanging toe is! Ik moet onmiddelijk iets anders gaan halen!”
Of zie ik het nu volkomen verkeerd?
(*) : Hoe formuleer je dit eigenlijk politiek correct? Ik wil hier zeker niemand voor de borst stoten of me de woede van het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor Racismebestrijding op de hals halen.
Dominiek’s afvragingen van een 2 tal weken terug? Ik ken er alles van.
En het is zo ineens opgekomen. Een samenloop van een aantal dingetjes die gebeurd zijn, met een opeenstapeling van uitspraken en gebeurtenissen de voorbije 48 uur.
En dan begin je te denken aan andere dingen ook. En dan worden die daaraan nog eens toegevoegd.
Pffff…
Eigenlijk allemaal niet zo tof…
Naar het schijnt kan ik nogal cru en kritisch zijn in mijn communicatie. In de manier waarop ik iets zeg. En dat komt blijkbaar niet altijd even positief over.
Ok, ik ben redelijk eerlijk in wat ik zeg. En ik probeer er echt op te letten van mensen niet tegen de schenen te sjotten. Wat in deze postmoderne maatschappij, waar men zich nogal rap ‘slecht’ behandeld voelt door een of andere vocale of schriftelijke uitspraak, of waar men voor het minste mensen begint aan te klagen, niet altijd even simpel is.
Maar meestal zeg ik dus wel wat ik denk. En ik geef toe, dat dat misschien cru en kritisch kan overkomen soms. Maar als je dat dan eens te horen krijgt van iemand, is dat ergens wel confronterend. Dan sta je toch wel effe stil. Zo van “Damn.” en ook wel van “Is dat feitelijk wel zo goed?”
Zijn er zo nog mensen die dat al bij mij opgemerkt hebben? Hier online of in real life?
Hoe komt het toch dat sommige mensen hun mening moeten blijven doordrammen?
Nadat iedereen al lang te kennen gegegeven heeft het niet eens te zijn met die mening, maar de discussie wil beëindigen en daarom zich bij de beslissing van het individu heeft neergelegd, vinden sommigen het dan nodig om nog maar eens hetzelfde uit de kast te halen. En het nog eens, en nog eens, en nog eens,… in de de groep te gooien.
En dan hebben ze nog het lef om te beginnen klagen dat dat toch wel de sfeer verziekt.
Maar eens beseffen dat die sfeer net verziekt wordt doordat steeds dezelfde personen steeds maar weer dezelfde discussie oprakelen, dat lijkt een beetje moeilijk.
En wanneer je dan daarop reageert, dan hullen ze zich comfortabel in een slachtofferrol. “Ah ziet ge wel, ik mag mijn mening niet zeggen! Ik kan hier nu eens niks goed doen!” Maar als een klein kind gaan mokken? Nee hoor, liever nog wat olie op het vuur gieten.
Iemand een idee hoe je zo een keikop aanspreekt? Zonder dat hij zich nog meer in zijn zo geliefde slachtofferrol kan hullen?
Want degenen die het goed menen, lijken daardoor natuurlijk de boemannen. Die iedereen zijn mening willen beknotten en hun wil doordrijven.
Terwijl die gewoon den boel vlot willen laten draaien. Maar steeds weer worden afgeblokt door een iemand met terroristische neigingen.
En ja, stel dat de persoon over wie dit gaat hier terecht komt, kan het heel goed zijn dat hij dit doorheeft dat het over hem gaat. En dan heeft hij nog meer reden om zich in zijn slachtofferrol te hullen : “Kijk daar, nu word ik al op het hele www belachelijk gemaakt!”
Zucht.
Nee dus. Dat is NIET de bedoeling. Begrepen?
