Gisteren samen met Jo en nog enkele collega’s meegedaan aan de Dolmen-Quiz. Elk jaar organiseert de education-afdeling van ons bedrijf een quiz.
Nu, de quiz die bij ons georganiseerd wordt is niet de typische 10-vragen-in-een-ronde-en-op-het-einde-kunt-ge-ne-paraplu-van-de-prijzentafel-nemen-quiz.
Nee, om te beginnen is er geen prijzentafel, maar gaat het puur om de eer. Aangezien de winnaars van vorig jaar nu pas derdes waren vond ik die eer al mooi verdedigd. Anders hadden we gegarandeerd nog een speech van 10 minuten aan ons been gehad.
De rondes zijn ook iets anders opgebouwd
- De krantenronde, daarbij krijg je een 20tal opzoek-en-puzzel vraagjes waarbij het antwoord in een weekendeditie van HLN te vinden is. En dit binnen de 20 minuten.
- Breek je brein, droedels, foto’s, raadseltjes. Weerom op tijd uiteraard.
- De aartsmoeilijke praktische proef. Dit jaar was het flespoepen.
- De Dolmen-vraagjes. De vraagjes over de firma. De vraagjes die je alleen kan oplossen als je lang genoeg intern zit (en dus niet heel de tijd bij klanten) of hoog genoeg op de ladder staat waardoor je die dingen wel moet weten.
- De muziekronde, eerst krijg je 70 muziekfragmenten te horen (van deze 70 hadden wij er 3 niet en 2 waarvan we de uitvoerder niet wisten) en vervolgens krijg je hierover 20 vragen die op te lossen zijn met alles wat je gehoord hebt.
Van een gedeelde eerste plek zijn we naar ergens vlak voor de 20 gevlogen om met de muziekronde terug te stijgen tot de 8ste plek. Niet slecht, zeker als we daardoor op een puntje meer dan onze ‘directe’ concurrenten kwamen te staan.
Net als vorig jaar zaten er weer ronduit smerige vragen tussen, en net als vorig jaar werd de kwismaster weer bekogeld met alles wat niet vast zat of te veel woog. Volgens mij doet de man het er gewoon om.
